Στην αφετηρία των σκέψεων για τον ψηφιακό τοπικισμό βρίσκεται μια απορία: oι ψηφιακές τεχνολογίες, όσο και αν αναγγέλλονται ως τεχνολογική επανάσταση και ρήξη με το υπάρχον, στην πράξη εντάσσονται στο υπάρχον (τοπικό) μεταβάλλοντάς το, στην αρχή σταδιακά και σε βάθος χρόνου ριζικά; Καθώς οι απόψεις υπέρ ή κατά των «νέων τεχνολογιών» έδιναν μεταξύ τους σκληρές μάχες, σε ένα φαντασιακό πεδίο που οι ίδιες είχαν ορίσει, το έδαφος που τις φιλοξενούσε άλλαζε στην υλικότητά του, ακριβώς λόγω των ψηφιακών τεχνολογιών. Η ενασχόληση με αυτό το «έδαφος», το μεταβαλλόμενο «τοπικό», παρουσίαζε μεγαλύτερο ενδιαφέρον  από την συμμετοχή στη διαμάχη.

Απέναντι στο μεταβαλλόμενο τοπικό, κάθε προσπάθεια του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού να συγκροτήσει από τα πριν μια συνολική θεώρηση αυτής της νέας κατάστασης πραγμάτων, ώστε να προτείνει μια σταθερή μορφή αρχιτεκτονικού έργου, μοιάζει αδιέξοδη. Η μόνη διέξοδος είναι να σκεφτεί την ίδια την μεταβολή του  τοπικού, μέσα από τις ψηφιακές τεχνολογίες. Να σχεδιάσει τις συνθήκες αλλαγής του έργου και όχι την ύστατη αρχιτεκτονική μορφή του όταν αυτή η αλλαγή έχει συντελεστεί.  Δηλαδή, να σκεφτεί την νέα συνθήκη ύπαρξης του δικτυακά πλέον υφιστάμενου τοπικού.

Την νέα ένταση μεταξύ τοπικής και δικτυακής ταυτότητας επιχειρούμε να προσεγγίσουμε σε θεωρητικό και σχεδιαστικό επίπεδο.